Inmiddels zijn we al weer enige maanden verder, en heb ik inderdaad inmiddels de Run gedaan. En hoe? We did it!!!
Op donderdag 21 september zijn we na het werk naar de vriendjes in België gereden. Zodat we nog even konden bijkletsen, en daarna op tijd naar bed.
Vrijdagochtend hebben we de kinderen naar school gebracht, en daarna hebben wij gauw ontbeten, en zijn we op pad gegaan, met de meiden naar Parijs. Tussendoor nog een stop, en in de middag aangekomen in Santa Fe. Ons onderkomen dit weekend.
Na het uitpakken van de koffers natuurlijk naar de Expo voor de startnummers en bijgehorende dingen.
Daarna zijn we lekker het park in gegaan, en hebben genoten van enkele attracties in het park. Waaronder Pirates! Waar we zelfs onze prive boot hadden.
Op het gemak zijn we daarna richting Sequoia Lodge gegaan, en gaan eten aldaar. Om op te laden voor de volgende ochtend. Na het eten nog gauw de laatste hand aan onze bilbedekkers (rokjes met veren). En op tijd het bed in, aangezien de wekker echt HEEL vroeg ging.
De volgende ochtend zijn we opgestaan, een banaan naar binnen gepropt, en stonden we klaar voor de start van 7.00uur! We zijn zelf zelf uiteindelijk pas rond 7.20uur gestart.
Zoals afgesproken met de meiden heb ik de start mee 'gerend' en heb ik daarna met mijn muziekje aan op eigen tempo gelopen. En dat ging eigenlijk best lekker.
De route was leuk en prima te doen, en op zich liep ik schijnbaar niet heel ver achter. Rond kilometer 3 hebben we samen een stop gehad bij Stitch voor een leuke foto.
Daarna zijn zij weer verder gegaan, en ik weer op eigen tempo. Het ging eigenlijk heel goed, tot kilometer 5,5. Ik kreeg daar veel pijn en ik ging er naar lopen, met als gevolg dat het door heel mijn lijf trok. Maar aangezien ik al zo ver was, was opgeven geen optie meer en wilde ik perse die medaille hebben. Rond kilometer 7 werd ik helemaal opgepept door de mannen van de brandweer! En had ik de laatste puf om door te lopen.
Eénmaal voorbij kilometer 7 bleek dat de route was ingekort, en ik heb hem dus, ondanks het wandelen, in zijn volledige 10k gelopen. Op kilometer 9 had ik weer met de meisjes afgesproken en hebben we ook samen de laatste kilometer volbracht.
Aan de eindstreep stonden de mannen, die waren vrijdagavond nadat je jongens uit school waren vertrokken.
Ik was kapot, alles deed me zeer en was compleet gebroken, maar ik heb het gedaan. Ik was en ben nog steeds onwijs trots op mezelf.
De rest van de dag hebben we doorgebracht in het park, met zijn allen, en ik ben op tijd gaan zitten, want ik kon niet meer. Heb dan ook enkel maar de 'rustige' dingen gedaan. Het was toch vrij druk in het park. Logisch. Zondag was ik echt kapot, en ging het lopen eigenlijk helemaal niet meer, ik heb dan ook voornamelijk zittend op een bankje in het zonnetje doorgebracht. En alleen een korte wachtrij nog meegepikt.
Nadat ik thuis was bleek dat ik een ontsteking had in mijn voet, en die is uiteindelijk weggaan door een hydrocortisone spuit. Vooralsnog gaat het goed, en ben ik weer aan het twijfelen over een 'run'. Maar zoals ik zeg, twijfelen. Want hoewel ik heb gezegd, de eerste en de laatste keer, en ondanks de enorme pijn en de moeite, smaakte die medaille wel naar meer.
Uiteraard zijn mijn daden gefilmd, door mijzelf en door de toeschouwers, en een leuke vlog van gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten