When life gives you lemons....

En daar zijn we dan, ruim 1,5 week voor de run. Niet wetende of ik hem ga uitlopen.

Een maand geleden ben ik een beetje 'dom' geweest, nou ja LOMP is misschien een beter woord, en bijna gevallen met de fiets. Doordat ik me zo concentreerde op mezelf tegenhouden, ben ik niet gevallen, maar heb ik onbewust mezelf wel pijn gedaan.

Een dag later kreeg ik enorm last onder mijn voet, maar het voelde als een onderhuidse blaar. De pijn was vreselijk, werd wat minder, en eigenlijk ging het wel.

De dagen voor we naar Londen ging, twijfelde ik wel, hier en daar wat informatie opgevraagd, advies gekregen om toch maar de huisarts met een bezoekje te vereren.

Dit dan uiteindelijk gedaan, en helaas, ik word doorgestuurd naar de orthopeed, maar daar kan ik pas na de run terecht, omdat ze niet duidelijk hebben wat het kan zijn. Een botje dat verschoven is, gebroken is geweest, of een zenuwknoopje, geen idee.

Wat nu!!!!??

Na dit nieuws baalde ik wel, heb ook echt gehuild. In eerste instantie was ik eigenlijk van plan om de handdoek in de ring te gooien, maar zoals zo vaak hoor ik nu ook weer "Meedoen is belangrijker dan winnen" (of in dit geval, een goede tijd neer te zetten). Daardoor ben ik gaan nadenken, en ik denk dat ik hem toch maar ga doen. Wellicht niet rennend/joggend of wat dan ook, maar (snel) wandelend en zo nu en dan een korte run.

Is het verstandig? Ik weet het niet, misschien wel niet? Maar na deze dag, zal ik ook geen run meer doen. Ik ben er gewoon niet voor gemaakt. (Misschien is het zelfs een teken, maar dan heb ik iig deze binnen). Dan heb ik het in ieder geval wél geprobeerd.

Het blijft toch een keus, die ik alleen zelf kan maken, en vooralsnog kan ik misschien de keus niet maken zonder emoties. We zien het wel, waar het ons brengt.

Keep you posted!!