Reisdag en blending in

Vrijdag 25 mei 2018. Eindelijk is het zover, waar we bijna een jaar over praten, en sinds het boeken van de tickets naar uitkijken. We gaan naar Gautier, MS. 

Om 5.45uur gaat de wekker, maar natuurlijk zijn we al eerder wakker. Gauw douchen, koffie, de kattenbak nog even gauw gedaan, wachten we op de vriendjes van Peacevlog. Zij brengen ons naar Schiphol. #nogmaalsdank

Net voor 8.00uur arriveren we daar en na een dikke knuffel gaan we richting de bagage drop off. We zijn al ingecheckt en er staat geen rij, dus we kunnen zo de bagage afgeven. Daar krijgen we de eerste controle. Wie of waar we de koffers hebben ingepakt. Meneer van de security is vrolijk, en grapt dat Jort een extra controle krijgt, want volgens hem is dat normaal bij mensen met de plaats "Rotterdam" in het paspoort, hahaha. Ok... het was een leuke grap zo op de vroege ochtend.

De rest verloopt voorspoedig en krap 15 minuten later zijn we achter de deuren en kan het wachten beginnen. We eten wat, drinken wat koffie. Nou ja, Jort met name, ik voelde me niet zo lekker. Vroeg opstaan, wat stress en weinig slaap werkte niet goed mee.

We vertrekken op tijd en de vlucht is meer dan prima. Hij zit vol studenten en ze gedragen zich prima. Hihi. Het eten en de service is weer perfect en ik kijk wat films, Maze Runner, Mamma Mia, Miss Congeniality en ook nog Coco, en daarna nog een aflevering Roseanne en voor we het weten zetten we de landing in. 

Dan wordt het stressen, althans zo leek het. Maar binnen 15 minuten zijn we het land in en nog geen 15 minuten later hebben we een snelle hap van Wendy's en zitten we bij de gate te wachten op de volgende vlucht.

Deze duurt wat langer, boarden gaat prima, maar blijkbaar is er een man gevallen, dus we vertrekken een uur later. Medics erbij, brandweer erbij. En ook zijn rolstoel bleek niet in het vliegtuig te passen. Maar uiteindelijk om 19.00uur plaatselijke tijd landen we op Pensacola, FL. En staan daar Christen en Bradley op ons te wachten. Het weerzien is goed en voelt wederom meteen vertrouwd. Alsof we elkaar gisteren nog zagen.
Gauw de auto in en naar huis! Het rijden voelt als thuiskomen. Onderweg doen we een snelle hap bij Taco Bell en thuis aangekomen staan ook de kinderen op ons te wachten. Wat een warm welkom. 

Na het uitpakken van de cadeautjes (vruchtenhagel, drop, stroopwafels, koekjes, en nog meer lekkers) gaan zij naar bed, en Jort en ik maken het ook niet laat. We drinken nog een shotje Schrobbelèr en duiken ons bed in.

Zaterdag 26 mei. Na een korte maar goede nacht waren we om 5.15uur wakker. Even gedraaid, nog 10 minuten kunnen rekken en daarna toch maar gaan douchen. Wakker worden en een lekkere kop koffie. Het regende wel een beetje maar ach. 

Na een kop koffie zijn we op tijd naar Walmart gegaan met een echte truck, ik ben nog steeds aan het leren er soepel in te klimmen. 

Een en ander ingeslagen. Thuis lekker ontbeten en bijgekletst en gewoon met de kids gekletst. 

In de middag naar Pascagoula, rondje langs het werk van Bradley, en langs het strand. Ongelooflijk om te zien hoe mooi het hier is. Veel huizen zien er nieuw uit aan de kust, maar deze zijn na Katrina opnieuw opgebouwd, omdat ze allemaal weggevaagd waren. Dat is iets wat toch wel indruk maakt, je kunt je niet voorstellen hoeveel impact zoiets heeft. 

Na het ritje de jongste opgehaald (die overigens als een pro wél de truck instapt), en naar de Crawfishboil, nou ja een graduation party inclusief crawfishboil. Ontzettend leuk om alle vrienden nu eens in het echt te zien. Het voelt allemaal als een enorme warme deken. 

Thuis hebben we lekker nog op de bank gehangen, ik heb nog met de jongste wat gekletst, en daarna een poging gedaan om een film te kijken, maar het lichtje ging echt uit. Hahaha.

Een ontzettend leuke eerste dag! We kunnen niet wachten op de volgende!
(we zijn alweer wakker en zitten aan de koffie! Straks naar Biloxi!)

Tot een volgende. Hopelijk kunnen we dan wat over "Alberto" vertellen, het tropische mannetje dat onderweg is. Ze zeggen hier dat hij weer gedraaid is, maar niet zal raken . We wachten af. We hebben in ieder geval wel een 'stormparty". Wordt vervolgd dus...